Mały ludzik biega po drabinach i linach, zbiera złoto, a ścigających go strażników zakopuje w wykopanych dziurach. Lode Runner to jedna z najbardziej wpływowych gier logiczno-zręcznościowych lat 80. – i jedna z tych, które wielu graczy pamięta po prostu jako „grę z ludzikami”. Przypominamy, skąd się wzięła, jak się w nią gra i dlaczego wciąż jest warta uwagi.
Skąd się wziął Lode Runner?
Grę zaprojektował Doug Smith, a w 1983 roku wydała ją firma Broderbund – najpierw na komputery Apple II, Atari 8-bit i inne platformy popularne w USA, a następnie także na Commodore 64. Lode Runner szybko stał się przebojem: łączył zręcznościową akcję z łamigłówką i oferował aż 150 plansz. W Japonii licencję przejął Hudson Soft, który w 1984 roku wydał wersję na Famicom (NES), a Irem przygotował wersję na automaty. Dzięki temu gra trafiła do zupełnie innej publiczności i doczekała się wielu kontynuacji.
Pełną listę wydań i kontynuacji serii znajdziesz w haśle Lode Runner w Wikipedii.
Zasady gry
Każda plansza to przekrój budowli złożonej z cegieł, drabin i lin. Zadaniem gracza jest zebranie wszystkich sztabek złota. Gdy to się uda, pojawia się drabina prowadząca na górę ekranu, którą trzeba dotrzeć do wyjścia. Bohater nie ma broni – może jedynie wykopać dziurę w ceglanej podłodze po lewej lub prawej stronie. Strażnik, który w nią wpadnie, zostaje na chwilę uwięziony. Po kilku sekundach dziura się zasypuje: uwięziony przeciwnik ginie i pojawia się ponownie u góry planszy. Bohater również może zostać zasypany, jeśli nie zdąży wyjść z dołu.
Strażnicy podnoszą też złoto, które gracz musi „odzyskać”, łapiąc ich w pułapkę. Na niektórych planszach znajdują się fałszywe cegły, przez które się przelatuje, oraz elementy z kamienia, w których nie da się kopać. Planowanie kolejności zbierania złota i wykopywania dziur jest kluczem – wiele poziomów to bardziej zagadka logiczna niż test refleksu.
Edytor plansz – rewolucja w domowym komputerze
Jedną z największych zalet oryginału był wbudowany edytor poziomów. Gracze mogli budować własne plansze, zapisywać je na dyskietce i wymieniać się nimi. Był to jeden z pierwszych tak popularnych przypadków, gdy gra dawała użytkownikom narzędzie do tworzenia treści. Pomysł później powrócił w wielu tytułach, a w samej serii Lode Runner edytor stał się stałym elementem.
Wersje i kontynuacje
- Championship Lode Runner (1984) – trudniejszy zestaw 50 plansz dla doświadczonych graczy.
- Lode Runner na NES/Famicom (Hudson Soft, 1984) – wersja z przewijanym ekranem, w Polsce znana z kartridżów do Pegasusa.
- Lode Runner: The Legend Returns (1994) – odświeżona wersja na PC z nowymi elementami plansz.
- Lode Runner Online: The Mad Monks’ Revenge (1995) – kontynuacja z trybem gry przez sieć.
- Lode Runner Legacy (2017) – współczesna wersja z grafiką 3D, klasycznymi planszami i edytorem.
Dlaczego warto zagrać dziś?
Lode Runner należy do gier, które niewiele straciły z upływem lat. Mechanika jest czytelna, a trudność rośnie stopniowo. To dobra propozycja dla osób, które lubią łamigłówki i nie przepadają za długimi tutorialami: po minucie wiadomo, o co chodzi, a po godzinie wciąż jest co odkrywać. Grę warto też pokazać dzieciom – proste sterowanie i wyraźne zasady sprawiają, że świetnie nadaje się na pierwsze spotkanie z klasyką. Podobne połączenie logiki i zręczności znajdziesz w Boulder Dash i w czysto logicznym Sokobanie.
Jak zagrać w Lode Runnera?
Najprostszy sposób to współczesne wydanie Lode Runner Legacy, dostępne w sklepach cyfrowych na PC. Oryginalne wersje na Apple II, Atari czy C64 uruchomisz w emulatorach (np. Altirra lub VICE), korzystając z własnych kopii. Wersja na NES była dostępna w oficjalnych usługach Nintendo z klasycznymi grami, a w internecie znajdziesz darmowe, fanowskie implementacje inspirowane oryginałem.
Zobacz również nasze teksty o grach z Atari XL/XE na PC i o konsoli Pegasus.
Jak przechodzić trudne plansze Lode Runnera
Na wyższych poziomach Lode Runner staje się bardziej łamigłówką niż zręcznościówką. Zanim zaczniesz biec po złoto, przyjrzyj się planszy i zastanów, w jakiej kolejności je zbierać. Część sztabek leży tak, że po ich zabraniu nie da się już wrócić – wtedy trzeba je zostawić na koniec. Pamiętaj też, że wykopanej dziury nie da się zasypać ręcznie: zamyka się sama po kilku sekundach, a ty możesz w niej zostać uwięziony.
Strażnicy poruszają się według prostych zasad i zawsze kierują się w stronę gracza. Można to wykorzystać, wabiąc ich w miejsca, gdzie łatwo wykopać pułapkę, albo wciągając kilku przeciwników do jednej dziury. Niektóre plansze wymagają wręcz celowego „podania” złota strażnikowi, który zaniesie je w miejsce niedostępne dla gracza. Jeśli utkniesz, w wielu wersjach gry możesz popełnić samobójstwo klawiszem i zacząć planszę od nowa – to szybsze niż czekanie, aż strażnik cię złapie.
Najczęstsze pytania
Ile plansz ma oryginalny Lode Runner?
Oryginalna wersja z 1983 roku zawiera 150 plansz. Do tego dochodzą poziomy tworzone w edytorze, który był częścią gry.
Jak pokonać strażnika w Lode Runnerze?
Bohater nie ma broni. Trzeba wykopać dziurę w ceglanej podłodze tak, by strażnik w nią wpadł – po zasypaniu dziury przeciwnik ginie i pojawia się ponownie u góry planszy.
Kto stworzył Lode Runnera?
Grę zaprojektował Doug Smith, a wydała ją w 1983 roku firma Broderbund.
Zdjęcie główne: Komputer Apple II – jedna z pierwszych platform Lode Runnera. Fot. The wub, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0.
Jak oceniasz ten tekst?
Nikt jeszcze nie ocenił tego tekstu – bądź pierwszy.
Tekst został utworzony przy pomocy sztucznej inteligencji (modeli językowych).
